Roxana Saberi

(The Farsi original follows.  My apologies for not knowing how to right align it here.)

This poem will be printed in Reza Saberi’s forthcoming book, “An Invitation to Persian Poetry,” the first edition of which can be found here.

(The Farsi original follows. My apologies for not knowing how to right align it in Facebook.)

H. A. Sâyeh
(Hushang Ibtehâj)
(b.1306 H.S./1928 C.E.)

Freedom

What a joy!
Freedom!
O joy of Freedom!
The day you come back,
with this grief-nurtured heart,
what am I going to do with you?

Our sorrows are heavy,
our hearts bleeding,
we are drenched in blood from head to foot,
wounded from head to foot,
bleeding from top to toes,
and in pain all over the body.
We made our loving heart
a target of calamity
on your road.

When the tongue was afraid of the lip,
when the pen was suspicious of the paper,
when even memory was frightened lest it should talk in sleep,
we were carving your name in our hearts
like an inscription on a ruby.

While in that lane of darkness
nights followed nights
and terror spread its silence
over closed windows,
we echoed your name with the gushing of our blood
over doors and roofs
as if a stone was thrown into a marsh.

At a time when the deceitful Devil,
dressed as Solomon,
was stealing the ring together with the finger,
we rhymed your secret code, like the Name of God,
in our songs and poems.

We spoke of wine, rose, morning,
mirror, flight, Simorgh, and sun.

We spoke of light, goodness, knowledge,
love, faith, and hope.

The bird that flew into clouds,
the seed that grew into a lawn,
and the light that danced in the mirror,
whispered into our ears,
in the private quarters of our hearts,
the tidings of your coming.

We hummed your name
in the school and the market,
in the mosque and the town square,
in the prison and in chains:
Freedom!
Freedom!
Freedom!

Those nights, those nights, those nights,
Those dark and horrible nights,
Those nights of nightmare,
of injustice,
of faith,
of shouting,
of endurance and sleeplessness,
We searched for you in the streets,
And called for you from rooftops:
Freedom!
Freedom!
Freedom!

I said:
The day you come
I will take my young heart
like a flag of victory
and will hoist this blood-stained banner
on your lofty roof.

I said:
The day you come
I will strew this blossoming blood,
like a bouquet of flowers,
at your feet,
and will hang this bracelet
on your proud neck.

O Freedom!
Look!
Freedom!
This carpet that is spread under your feet
is from blood.
This wreath of flowers is blood.
The flower is blood.

O Freedom!
You are coming from the road of blood.
Nevertheless,
you are coming and my heart is trembling:
What is that thing you are hiding in your hand?
What is that which is coiled around your feet?

O Freedom!
Are you
coming
with chains? . . .

آزادی
ای شادی!
آزادی!
ای شادیِ آزادی!
روزی که تو باز آئی،
با این دل غم پرورد
من با تو چه خواهم کرد؟

غمهامان سنگین است
دلهامان خونین است.
از سر تا پامان خون می بارد
ما سر تا پا زخمی،
ما سر تا پا خونین،
ما سر تا پا دردیم.

ما این دل عاشق را
در راه تو آماج بلا کردیم

وقتی که زبان از لب می ترسید

وقتی که قلم از کاغذ شک داشت،
حتی، حتی حافظه از وحشت در خواب سخن گفتن می آشفت،
ما نام تو را در دل
چون نقشی بر یاقوت،
می کندیم.

وقتی که در آن کوچۀ تاریکی

شب از پی شب می رفت،
و هول، سکوتش را
بر پنجرۀ بسته فرو می ریخت
ما بانگ ترا با فوران خون،
چون سنگی در مرداب،
بر بام و درافکندیم.

وقتی که فریب دیو،
در رخت سلیمانی،
انگشتر را یکجا با انگشتان می برد،
ما رمزِ تو را، چون اسم اعظم،
در قول و غزل قافیه می بستیم

از من، از گل، از صبح،
از آیینه، از پرواز،
از سیمرغ، از خورشید،
می گفتیم.

آن مرغ که در ابر سفر می کرد،
آن بذر که در خاک چمن میشد،
آن نور که در آینه می رقصید،
در خلوت دل، با ما نجوا داشت.
با هر نفسی مژدۀ دیدار تو می آورد

در مدرسه، در بازار،
در مسجد، در میدان،
در زندان، در زنجیر
ما نام تو را زمزمه می کردیم:
آزادی!
آزادی!
آزادی!
آن شبها، آن شبها، آن شبها
آن شبهای ظلمت وحشتزا
ام شبهای کابوس،
آن شبهای بیداد،
آن شبهای ایمان،
آن شبهای فریاد،
آن شبهای طاقت و بیداری،
در کوچه تو را جستیم.
بر بام تو را خواندیم:
آزادی!

آزادی!
آزادی!
می گفتم:
روزی که تو باز آیی
این خون شکوفان را
چون دسته گل سرخی
در پای تو خواهم ریخت.
وین حلقه بازو را
در گردن مغرورت
خواهم آویخت

ای آزادی !
بنگر !
آزادی!
این فرش که در پای تو گسترده است ،
از خون است .
این حلقه گل خون است . . .

ای آزادی!
از ره خون می آئی،
اما
می آیی و من در دل میلرزم:
این چیست که در دست تو پنهان است؟
این چیست که در پای تو پیچیده است؟

ای آزادی!

آیا
با زنجیر
می آیی؟ …

This entry was posted on Tuesday, December 6th, 2011 at 10:48 pm and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.